یکی از مسائلی که در رفتار بازجوها مشهود بود و البته بازجوها همیشه تلاش داشتند آن را مخفی کنند،ترس بود....
شاید برای خیلی از رفقا که بازداشت نشدند این مسئله غیر قابل باور باشد و شاید عده ای فکر کنند که من آدم خودبزرگ بینی هستم.
توصیه من به این افراد این است که این سوال را از دیگر بازداشت شدگان
بپرسند و شکی ندارم که همه همین جواب را می دهند:اطلاعات از ما می ترسد.
از روز اول از ما می پرسیدند:"شما ها اصلأ کی هستین؟"،"چی می خواین؟؟؟"
و البته تلاش می کردند ما را کوچک نشان دهند:"شما یه مشت بچه سوسول بیشتر
نیستین!"،"ما خیلی گنده تر از شماهارو اینجا آوردیم"،"واسه چی مقاومت می
کنین؟فکر می کنین خیلی واسموون مهمین؟؟" و ....
البه حق هم داشتند......در چند سال گذشته هیچ گروهی این قدر قرص جلوی
اطلاعات نایستاده بود.۳۰ بازداشت و باز برگزاری تجمع در شرایط فوق پلیسی و
بعد از آن ادامه فعالیت تا بازداشت ۱۰ نفر دیگر.کافیست مقایسه ای بین
رفتار تحکیم در قبال سرکوب با رفتار ما انجام دهید تا متوجه منظور من شوید.
اطلاعات می خواست به هر شکل ممکن صدای دانشجویان آزادی خواه و برابری
طلب خفه شود و برای این کار دل به دریا زد و بازتاب های جهانی و گیر دادن
های سازمان های حقوق بشر را به جان خرید تا قلع و قمعی که بعد از سال۶۷ بی
سابقه بوده،انجام دهد.
ولی حماقت اطلاعات درست در همین جاست....با بازداشت ۴۰ نفر توجه ۴۰۰۰ جوان رادیکال به این جریان جلب شد.
روزی خواهد آمد که خیلی هم دور نیست که اطلاعات آرزو می کرد که کاش این کار را با ما نمی کرد.
سال نو را بدون بهروز، علی، فرهاد و پیمان عزیز آغاز می کنیم.
بهروز جان، سال نو مبارک! خنده هایت در گوش ماست!
علی عزیزم، تنهایت نمی گذاریم!
فرهاد عزیز! دوست داشتیم سال را با تو تحویل کنیم، هر چند که امین قضایی چندان از سال تحویل خوشش نمی آید!
و پیمان خوب، تو را در کنار خودمان احساس می کنیم!
کوتاه نمی آییم! امسال سال ما است! تا می توانیم آن را از آن خود می کنیم!
