دوستان در وزارت اطلاعات چند پروژه ی ویرچوال را پس از آزادی ما از زندان آغاز کرده اند.

یکی از این پروژه ها، گذاشتن کامنت به نام رفقا در وبلاگ های سیاسی است. سروش، بیژن صباغ و مهدی گرایلو و ... نامهایی هستند که تا به حال وزارت اطلاعات از طریق آنها در وبلاگ های شخصی ابراز عقیده کرده است. شاید وزارت اطلاعات با این کار می خواهد نشان دهد که بچه ها از عقایدشان برگشته اند. این مهم نیست چون همه ی ما همدیگر را می شناسیم. تا به حال ندیده ام که هیچ یک از رفقا پس از آزادی از زندان از این رو به آن رو شده باشد. مگر دو سه ماه زندان می تواند یک کمونیست را به همین راحتی عوض کند؟!

یکی دیگر از این پروژه ها، معرفی افرادی به عنوان جاسوس است. در این مورد فعلاْ صحبتی ندارم. همه چیز روشن است.

وزارت اطلاعات شدیداْ تلاش می کند که بین بچه ها تفرقه بیندازد و بچه ها را از هم دور کند. خوشبختانه این پروژه انضمامی نشده است و کسی این حرفها را باور نمی کند. دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب با تمام قوا در حال رشد کردن هستند. دستگیری های اخیر نه تنها وقفه ای در کار ما نشد، شاید ما را بسیار با تجربه تر از پیش کرد. یاد گرفتیم که وقتی وزارت اطلاعات پیشرفت می کند، ما همیشه باید یک قدم جلوتر باشیم. درست است که بازجوها شدیداْ ابله و نادان بودند، اما این دلیل نمی شود که وزارت اطلاعات را دستکم بگیریم. ما برد جهانی پیدا کرده ایم و برای جهانی شدن باید پرستیژهایی را حفظ کنیم. باید بدانیم که فعالیت کردن در پایتخت سرکوب جهان، آنقدرها هم ساده و بدون مشکل نیست. حالا داریم جای پای خودمان را محکم می کنیم.

این پروژه ها که توسط وزارت اطلاعات طرح شده اند، روی اینترنت آمده اند و آدرس اینترنتی شان توسط اشخاصی از جمله پیمان عارف به همه اس ام اس می شوند، امری کودکانه و البته دانسته شده است. ما انتظار نداریم که وزارتخانه با آزاد کردن ما، ولمان کند به امان خدا. بالاخره ما باید توسط این سربازان گمنام «پیگیری» بشویم تا جمهوری اسلامی به مقصودش برسد.

این پروژه ها هم در زندان وجود داشت و هم در بیرون از زندان ادامه دارد. اما دوران نقاهت ما هم تمام شده و باید دوباره وارد عرصه ی پراتیک بشویم. در این راه هیچ چیزی ما را از تلاش برای ساختن دنیایی بدون تبعیض، آزاد و برابر باز نمی دارد.