علی امیری: امسال در شرایطی اول مه، روز جهانی کارگر را پشت سر گذاشتیم که تعرض سرمایه داری به جان و معیشت مردم در سراسر جهان، تعرض به سطح معیشت کارگران، حمله به بیمه های اجتماعی، این دستاورد جنبش کارگری ،   سیر صعودی پیدا کرده است. جنگ، کشتار، قحطی، اعدام و شکنجه، زندان و نابرابری در دنیا بیداد می کند. حمله ی  سراسری و سازمان یافته ی بورژوازی جهانی به تولید کنندگان ثروت پایانی ندارد. رشد سرسام آور سودآوری سرمایه در کنار زندگی فقیرانه و فلاکت بار میلیونها انسان در سرتاسر جهان،  بهتر از هر فاکتی وارونه بودن و ضد انسانی بودن این نظام را نشان می دهد.

اول مه روز اعلام ادعانامه ی طبقه ی کارگر علیه سیستم و نظامی است که سعادت و رفاه را از بخش اعظم مردم سلب کرده است. در روز اول مه طبقه ی کارگر باید با اتحاد و همبستگی، که تنها اسلحه ی اوست و با تعطیل کردن  این روز در سراسر جهان و ایران خواستار ایجاد دنیای بهتری باشد،  دنیای عاری از جنگ و خشونت، دنیایی که دیگر خبری از استثمار و ویرانی نباشد  و همه ی مردم در کنار هم  فارغ از هر گونه تبعیض جنسی و طبقاتی، برابر زندگی نمایند.

هر سال در آستانه ی روز جهانی کارگر تلاش برای برگزاری مراسم و تجمع در این روز فزونی می گیرد که به نوبه ی خود بسیار تلاش مفیدی است. اما آنچه بیش از برگزاری چنین تجمعاتی باید مورد توجه قرار گیرد، رسالتی است که قشر آگاه جامعه در این روز بر دوش دارد.

قشر آگاه جامعه باید در روز کارگر به معرفی بیشتر طبقه ی کارگر و منافع این طبقه بپردازد. در این روز باید هر چه بیشتر به معرفی نظام سرمایه داری و مناسبات وارونه اش پرداخت. باید روشنگری کرد که تجمع ثروت در دست اقلیتی زورگو و محرومیت اکثریت جامعه از مواهب و نعمات و از حاصل کار خود، نه تنها طبیعی نیست بلکه باید هر چه سریعتر این نظم وارونه از میان برود و جای آن را مناسبات انسانی شایسته ی انسان ِ امروز گذاشت.

باید در این روز فریاد زد که مسبب همه ی دردها و رنج های بشر، فقر و محرومیت، تضاد و تبعیض و نابرابری فقط نظام سرمایه داری است و این مصایب از نتایج گریزناپذیر این نظامند. در این روز باید به همه اعلام کرد که در این دنیا اکثریتی عظیم وجود دارد که حیاتش در گرو فروش نیروی کار خود و تن دادن به استثمار و تبعیض موجود گره خورده است که در مقابل اقلیتی قرار گرفته اند که حیات آنها نیز در گرو خریدن کار کارگر است. باید این دو طبقه ی متضاد که وجود هر یک لازمه ی  وجود دیگری است معرفی شوند. باید در این روز راه پایان دادن به این وارونگی و ساختن دنیایی عاری از تضاد و تبعیض را نشان داد.

روز جهانی کارگر به روشنی نشان می دهد که این دو طبقه نه تنها منافع مشترکی ندارند، بلکه منافعشان در مقابل هم قرار گرفته است. منافع طبقه ی سرمایه دار در تحمیل بدترین شرایط کار به کارگران است. باید دستمزد وی را برای تامین سود و سرمایه در پایین ترین حد ممکن نگه دارند. بیکاری را دامن می زنند و از لشکر بیکاران جهت سرکوب کردن مطالبات روزمره ی کارگران استفاده می کنند. کارگر را متفرق می کنند چرا که از اتحاد طبقاتی وی وحشت دارند و مانع آگاهی طبقاتی وی می شوند. با انواع دسته بندی ها صفوف کارگران را تکه تکه می کنند و آنها را به دسته های کذایی قومی و ملی و جنسی تقسیم می کنند.

در این روز باید به آگاهی مردم جهان رساند که اگر در نقطه ای از دنیا ذره ای بهبود در زندگی مردم ایجاد شده و اگر امتیازاتی به کارگران داده شده نتیجه ی مبارزات پیگیر کارگری بوده است و نتیجه ی جانفشانی های بسیار در این راه بوده است. باید به کارگران بگوییم که برای رهایی از این مشکلات راهی جز تشکل و اتحاد ندارند و باید در طبقه ی خود متشکل شوند و در برابر انسجام و اتحاد سرمایه داران  صف ببندند. باید به این درک برسند که با همه ی هم طبقه ای های خود سرنوشت مشترکی دارند و باید در یک صف قرار بگیرند و تشکل صنفی  و سیاسی و توده ای خود را داشته باشند.

باید در این روز بر شعارهای کلیدی خود همچون بیمه بیکاری مکفی برای همه ، افزایش دستمزدها و سایر مطالبات خود چون برابری حقوق زنان و مردان ، پایان دادن به اخراج ها و بیکارسازی ها ،و آزادی تشکل های مستقل کارگری و اعتصابات کارگری تاکید کنیم.

واقعیت اینست بخش زیادی از توده ی کارگر به روشنی تمایز طبقاتی و اجتماعی خود را با طبقه ی سرمایه دار و حامیان آن نمی شناسد. علل شرایط سخت زندگی و استثمار شدید خود و راه پایان دادن به آن را نمی دانند. این واقعیت تلخ اهرم فشار جدی است که سرمایه داران نیروی طبقه ی کارگر را علیه بخش آگاه آن به کار می گیرند. از همین حالا و در هر فرصت و تجمعی در کارخانه و محل کار، در خانواده و محل زندگی، در مراودات اجتماعی با انسانهای دردمند در این جامعه ، در دانشگاه و مدرسه هر کارگر آگاه باید حامل پیام آگاهانه روز کارگر باشد.

نشریه اشتراک