|
کارگران ، کارگران!
سپیده ی بیداری شماست این که سر می زند
از پس مشرق فلز و گدازه ی رنج،
خورشید هوشیاری شماست.
چرخه ی پر کار جهان و دانش بی درنگ زمان
همه چیز،
حتی دقه های باد که شیشه را می لرزاند و
دستی که پرچم را بر فراز می کند،
همه چیز،
حتی نان ما از کار شما وام می یابد
آفتاب ِ عریان بر می آید
تا خنیاگری کند در خیابان ها و کارخانه ها
خانه ها یک به یک دهان می گشایند
و کارگران را با زخم ها و حسرت هایشان بیرون می ریزند،
تا آهن گداخته از کوره ها به در آید
و زندگی در گدازه ها آغاز شود
آه! کارگران!
شما بر سندان ها می میرید
تا جهان را خلق کنید
ستاره ها را از پیشانی فرو می ریزید
شهر ها را از زمین بر می آورید
کشتی ها و چراغ ها بر دریا ها می رویانید
و نان و عدالت ما را تقسیم می کنید
از هزاره های سنگ آتش زنه و نیزه های استخوانی
تا پروازهای بی پایان سفینه ها و رویاها
کار شما خورشیدی است بر طلای گندم ها و خون قالی ها
و شما همچنان
با داس درو می شوید
و در کوره می گدازید.
در دست شما از این روزگار بی بهار چیست؟
کاوه میثاق
|
