نه سبز

نه سرخ

نه سپید

تنها سیاه است پارچه ای که می پوشاند سرباز را در عصر جنگ

****************

ردیفِ درختان با چشمانِ سبزِ بسته

رژه می روند پسران سیاه چشم با اندیشه ی عشق هایشان در سر

تماشاچی، مشغولِ خواست های حقیرش، پرچم تکان می دهد

رژه می روند پسران سیاه چشم با اندیشه ی عشق هایشان در سر

و هیچ چیز پرچم را به او ربط نمی دهد

رژه می روند پسران سیاه چشم با اندیشه ی عشق هایشان در سر

پسرک شیطانی آن طرف تر، تفنگ چوبی اش را نشانه رفته

رژه می روند پسران سیاه چشم با اندیشه ی عشق هایشان در سر

به سینه ی هم کلاسی اش شلیک می کند با خنده

رژه می روند پسران سیاه چشم با اندیشه ی عشق هایشان در سر

در ساختمان های مشرف می لولند کارمندان، مردانی پیر با پیژامه، زنان کدبانو

رژه می روند پسران سیاه چشم با اندیشه ی عشق هایشان در سر

هیچ کس اما نمی اندیشد به مرگ که خواهد رسید که خواهد ربود پسران را از عشق هایشان

رژه می روند پسران سیاه چشم با اندیشه ی عشق هایشان در سر

از مجموعه شعر «سپیدی اما از کاغذ به حرف آمده بود»، 1378، نشر فردا