پارسا ادیب 

نمایش کشتار شهروندان را به راه می اندازند در همه جا جار می زنند تا وحشت را در جنگ با مردم با کشتار دولتی به رخ بکشند از تلفن های همراه تا دوربین های حرفه ای خبر گذاری ها را یاری می طلبند تا برای همه، بار ها و بارها صحنه را بازبینی کنند و همگان فرصت تماشای کشتار شهروندان را داشته باشند و به دقت ببینند چگونه آدمی توسط قوانین دولتی از نفس کشیدن هم منع می شود و چگونه تقلاها یش برای نجات جانش بی جواب می ماند . می خواهند با این کشتارها به همگان بفهمانند اینجا دولتی در قدرت است که قانون قتل را برای خویش محفوظ می داند و حکم مرگ و زندگی شهروندان جامعه به اراده و تصمیم او می تواند شکل گیرد.

در جامعه ایران دولت صحنه کشتار مردم را به نمایش می کشد طناب دارها را بالا و بالاتر می برد تا آنجا که بتوانند به طور کامل به همگان نشان دهند مرگ مردمانی که قانونی به گردن دارند که از نفس کشیدن هم منع شان می کند.

در این جامعه قوانین وحشت می آفرینند ترس را غالب می کنند و دولت نمایش آنرا در ملا عام برای آموزش جامعه لازم میداند کودکان نه تنها می توانند تماشاگران قتل آدمی باشند بلکه می توانند خود طعمه های طناب های دار هم شوند و جلوه های دست و پا زدن را برای نجات جانشان برای همگان به تصویر کشند.

خشونت تمام امکانات خود را برای آموزش و باز تولید دوباره در این جامعه دارد کشتن انسان وقتی در اشکال دولتی به صورت یک نرم اجتماعی صورت می گیرد وقتی به صورت قوانین صریح در دادگاه ها اعمال می شود  جامعه از آن تاثیر متقابل را می گیرد و با آن پرورش می یابد. انسانهای موجود در این جامعه یاد می گیرند جان آدمی ارزشی ندارد و می تواند به هر بهانه و اتهامی هر چند بی اساس حق زندگی را از انسان گرفت کشتن انسان به دست انسان می تواند شکل گیرد و در متن اتفاقات روزانه امری متداول و مرسوم برای بخشی از جامعه می شود.

اعدام ، قتل عمد به شیوه دولتی است قاتلی که بر مسند قدرت برنامه قتل انسان ها را میچیند روز و ساعت آن را هم مشخص می کند و بدون ترس از انجام این عمل در کمال آرامش جلوی روی مردم آنرا به اجر می گزارد بزرگترین قاتل خود دولت است به هر اتهام و بهانه ای می گیرند ، میبرند و اعدام می کنند.

برای تمام اعمال شنیع و ضد بشری خود قانون دارند تا دستشان از هر طرفی باز باشد دفاع از حق حیات انسان ، کودک و هر بنی بشری با تعابیر و فرمول بندی های اقدام علیه امنیت ملی و محاربه با خدا و ... مواجه است و برای آن قانون ساخته اند تا قضاوت را تصریح شده به اعدام منتهی کنند.

در جامعه ای که انسان نقطه محوریت آن باشد و حق حیات شالوده و بنای آن قرار گیرد هر گونه تعرض به جسم و جان انسان تعرض به بنای اجتماع و تعرض به حقوق اولیه تک تک انسان های موجود در آن جامعه است بر این باور در جامعه ای انسانی قوانین برای حفظ حیات و حمایت از زندگی تدوین می شوند بر طبق این تعریف هر ضابطه که نفی کننده این امر باشد فاقد اعتبار تدوین به عنوان قانون است .

دولت ها اعدام را به بهانه های بسیار برای خود به رسمیت می شناسند و آنرا در قوانین کشور برای مجرمین از منظر و دیدگاه خود برای تعریف جرم و مجرم تدوین کرده اند دیدگاه امروز حاکم بر جامعه ایران حتی چاپ نشریه یا نوشته ای که با مرام و ايدئولوژي خود مغایر بداند می تواند جرم به حساب آورد و حتی عوامل و نویسندگانشان را مجرم و به حکم خود به جوخه اعدام بسپارد .

در جامعه ایران جان انسان می تواند گرفته شود تا عاشق نباشند و احساسات آدمی آغوشی نشناسد تا فکر آزادی به ذهن کسی خطور نکند تا صدایی برای مخالفت با کشتار آدمی در قرن 21 سر داده نشود تا مردمانی برای رفاه و سعادت بشر، جامعه را به چالش نکشند تا معلمی برای شادی دانش آموزان حماسه نسازد و آزادی را برایشان به معنی نکشد.

جان قربانیان فقر و فحشا و اعتیاد این محصولات شرایط اجتماعی که دولت مسبب و سازنده اصلی آن است گرفته می شود تا نقش همه جانبه خود دولت از آن پاک شود و برای لاف پوشانی اعمال ش، قربانی را طعمه قصابی های دوباره و بی امانش کند تا نشان دهد کنترل همه چیز را در دست دارد و باید همگان تحت فرمان او باشند.

رخت چرکین خشونت دولتی در ایران سر تا پای جامعه را پوشانده است خشونت گران دولتی ابزارها و امتیازات خود را دارند و از قدرت تمام سود و استفاده لازم را می برند تا بساط  خشونت ،فشار ، سرکوب و اعدام به عنوان وقیحانه ترین نوع قتل عمد، خود را در جامعه سرپا نگه دارند و رعب و وحشت را بر آن حاکم کنند پشت هر خشونتی توجیهی قرار دهند و به فرهنگ مردم بقبولانند تا هر عمل و رفتاری از جانب دولت را امری عادی تلقی کنند و بدون اعتراضی از طرف مردم به صورت یک نرم موجود و همیشگی پذیرفته شود . در خیابانها به یک باره با حمله پلیس بدون هیچ داد گاهی از قبل بخش هایی از مردم به اتهام واهی و بی اساس "ارازل و اوباش"  فرا خوانده می شوند و با وحشیانه ترین شیوه های ممکن کتک می خورند و در دادگاه فرمایشی حکم اعدام را برایشان صادر می کنند و در انظار عمومی به دار می کشند. تمام لحظات این تراژدی را از خیابان تا پای چوبه های طناب دار به کمک مدیا ی تمام رنگی و رسانه های جمعی که در اختیار دارند پخش می کنند تا رعب و وحشت را برای مردم بیافرینند.

ایجاد رعب و وحشت توسط دولت در جامعه ایران  تنها نشان از ترس از مردم دارد ترس از مردمی که که از وضع موجود به شدت ناراضی هستند و از فقر و بی عدالتی به ستوه آمده اند آزادی میخواهند رفاه می خواهند و خواهان زندگی در جامعه ای انسانی و بدون خشونت و تبعیض هستند .

برای مبارزه علیه اعدام و خشونت در جامعه مردم باید متشکل و متحد علیه این اقدام ضد بشری و جنایتکارانه به میدان بیایند باید نشان دهند هر درجه تعرض به حقوق مردم، تعرض مستقیم به خود سیستم دولتی است باید بینند که جلوی دادگاه ها یشان مراکز اعتراض و انسجام و اتحاد مردم علیه احکام ضد بشری شان خواهد شد.

استفاده از تمام ظرفیت های جنبش های اجتماعی کارگران ، زنان و مبارزات دانشجویی بر علیه اعدام می تواند ماده و مصالح یک جنبش وسیع و انسانی را در جامعه به راه بیندازد که ریشه های استبداد و سرکوب را در جامعه بخشکاند جلوگیری از اعدام انسان ها جدا از هر اتهام و جرمی باید به فرهنگ جامعه تبدیل شود و اولین قدم برای این امر دفاع از انسان هایی است که امروز دولت با اعدام آنها می خواهد زهر چشم خود را از آزادی خواهی مردم بگیرد. هر درجه که مردم بتوانند فرزندان و شهروندان خود را از زیر احکام اعدام نجات دهند به همان نسبت توانسته اند قدرت خود را به عنوان نیروی تغییر دهند بیشتر بشناسند و دولت را ناتوان در تعرض به حقوق پایه ای و اساسی خود کنند.

برخورد قاطعانه به اعدام همانا مبارزه بی وقفه برای نجات تمامی انسان هایی است که امروز با هر دید گاهی و با هر اتهامی زندگی شان در مواجه با اعدام قرار دارد باید نشان داد مردم می توانند برای همیشه بساط اعدام و خشونت را از جامعه جمع کنند و برای همیشه به نمایش کشتار شهروندان و فرزندان خود پایان دهند .